Χρήστος Ν. Θεοφίλης: ... γιατί θα απομείνεις στην Τηλέπυλο γη του Αντιφάτη• στα χαρτογραφημένα ύδατα των Λαιστρυγόνων ...

Οι μνήμες-αποτυπώματα και οι σκέψεις, αποτελούν την φιλοσοφική στάση του έργου τέχνης. Είναι αυτά τα μεγάλα, ασήκωτα «ναι» της διαφορετικότητας του καλλιτέχνη, απέναντι στην απελπισία των «μη» φλογισμένων…Το έργο τέχνης είναι προσωπική υπόθεση και ο κύκλος του εμπεριέχει τις εξομολογήσεις, πληροφορίες, θεάσεις, που δομούν την ταυτότητα της πάσχουσας ψυχής. Η ψυχή πάσχει και δημιουργεί όταν προσδιορίζεται δια μέσω της εξομολόγησης και πάντα με υψηλά νοήματα και με αισθητικούς κωδικούς. Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν διδάσκεται ούτε με άλλα μέσα χειραγωγείται . Ό,τι σηματοδοτεί την μοναδικότητα είναι παιδεία - δώρο - προίκα της μάνας φύσης …..

….Περιπλανητής του ζητούμενου– εραστής να είσαι, στους λόφους της Πνυκός, των Νυμφών, των Μουσών… σε άχρονες πνοές, σε λέξεις, σε ήχους και αν η στιγμή το θελήσει, σε ομηρικά ακρογιάλια, μπορεί να αποκτήσεις παιδί μαζί τους - αυτοσκοπός δεν μπορεί να είναι, γιατί θα απομείνεις στην Τηλέπυλο γη του Αντιφάτη· στα χαρτογραφημένα ύδατα των Λαιστρυγόνων ...

Χρήστος Ν. Θεοφίλης

Ζωγράφος, λογοτέχνης, δημοσιογράφος

Χρήστος Ν. Θεοφίλης: Η ανάγκη του καλλιτέχνη για αυτοπραγμάτωση

Ο ποταμός ή η επιχωμάτωσή του μας τρομάζει;

Το σύστημα διατηρείται από ό,τι παράγει:

Άψυχους μίμους - ερμηνευτές talent SHOW, Reality και real life προγράμματα.

Συνεργάτες σύμβουλοί του, Kαθηγητές - συνταγογράφοι, που ποτέ δεν

συναντήθηκαν με την αίσθηση - σχάση της δημιουργίας.

Εκεί και οι καλοί μαθητές των «πρέπει», των φιλολογικών ερμηνειών -

εξηγήσεων - προσεγγίσεων, συγγραφείς δελτίων τύπου και αγχωμένοι

βιοπαλαιστές της μεροκαματιάρας κριτικής να αξιοποιούν με θέρμη το ευτελές παραγόμενο ως είδηση.

Το σήμερα καταξιώνει πάντα το «ασήμαντο» και παράγει θόρυβο παραδίδοντάς το στο αύριο της λήθης... γιατί στο αύριο συναντιόνται τα υπόγεια ρεύματα αυτά που ανοίγουν τους δρόμους της σκέψης και την συνέχεια της δημιουργίας.

Άλλωστε όσο και με λάσπη - μπάζα - λύματα να επιχωματώσεις τον ποταμό για να κτίσεις την πολιτεία σου, εκεί μπροστά σου θα τον βρεις να σου υπενθυμίζει πνίγοντάς σε με ό,τι του έριξες… Να σου υπενθυμίζει ότι υπομονετικά αντιστάθηκε.

Η δημιουργία - ένστικτο ως ποταμός, δίνει συνάντηση με ό,τι η εντός φύση - αναγκαιότητα θεωρεί παράφορα ερωτικό έως την πυράκτωση της νόησης, της ελεύθερης βούλησης και ποτέ της μίμησης... Η ανάγκη του καλλιτέχνη για αυτοπραγμάτωση.

Χρήστος Ν. Θεοφίλης

Ζωγράφος, λογοτέχνης, δημοσιογράφος

Χρήστος Ν. Θεοφίλης: Αποζητώ αυτό που αποκηρύσσει η κριτική...

Αποζητώ αυτό που αποκηρύσσει η κριτική, γιατί πιστεύω σ΄ αυτά που γράφει ο καλλιτέχνης για την τέχνη του, τις δικές του αισθητικές διακηρύξεις και τον ποιητικό του λόγο-εξομολόγηση και ας τον ανατρέπει πολλές φορές αυτός ο λόγος. Αυτές οι «λεκτικές εικόνες» είναι το μοναδικό πέρασμα κατανόησης του έργου του.

Η τέχνη δεν είναι αποτέλεσμα εφαρμογής των ιδεών των κριτικών τέχνης.

Ο τεχνοκριτικός σκέφτεται ως κριτικός και ο καλλιτέχνης ως καλλιτέχνης και ο τρόπος του “σκέπτεσθαι” των δύο είναι διαφορετικός. Οι ιδέες είναι διαφορετικές. Υπάρχουν, αλλά η μια αντιπαλεύει την άλλη.

Χρήστος Ν. Θεοφίλης

Ζωγράφος, λογοτέχνης, δημοσιογράφος

Χρήστος Ν. Θεοφίλης: …μέγιστος εκσκαφέας ο χρόνος

Οι εφήμερες μειωτικές ιδέες, απλοποιητικές καθώς είναι, επιβάλλονται εύκολα, μα μόνο στην επιφάνεια της τέχνης. Δεν επιδρούν στις θεμελιώδης ιδέες, στο κριτικό πνεύμα, στο σκέπτεσθαι .

Οι ευτελείς πλάνες είναι προσιτές στην κατώτερη συλλογιστική ικανότητα.

Η αδυναμία της κρίσης κάνει τον ανεπαρκή καλλιτέχνη να αποδέχεται ό,τι του επιβάλουν διεκδικώντας ταυτόχρονα μερίδιο από τους σημαντικούς.

Η ματαιοδοξία είναι ανάλογη με αυτό που του λείπει … και αναφέρομαι σ’ αυτούς που επινοούν με δειλία, μιλούν με εικαστική φλυαρία εξαντλημένη από την τάση της επιτήδευσης. Στο έργο τους η επιπεδότητα ξεχειλίζει. Ας μιλήσουμε για θεμελιώδεις ιδέες και καθαρές σκέψεις …

Οι διαχειριστές επιβάλλονται δια των αισθημάτων τροποποιώντας τα με επιχειρηματολογία που κολακεύει τα αταβιστικά ένστικτα των κενόδοξων καλλιτεχνών , τους λυτρώνουν έτσι από το συναίσθημα της μηδαμινότητας .

Οι επιβολείς σήμερα χειραγωγούν την τέχνη και τους πολιτιστικούς θεσμούς. Πετυχαίνουν με πλήρη ευπείθεια στοχεύοντας και αποσπώντας την χορηγία του χειραγωγουμενου συλλέκτη.

Όμως αυτά είναι στιγμιαία και δεν επιζούν.

Καλλιτέχνες, ιδέες, εκδόσεις, χορηγίες, επενδύσεις, μουσεία,

 επιχωματώνονται στην καταπληκτική τους αδυναμία

και στον δημιουργό και μέγιστο εκσκαφέα, τον χρόνο.

Χρήστος Ν. Θεοφίλης

Ζωγράφος, λογοτέχνης, δημοσιογράφος

Χρήστος Ν. Θεοφίλης: Το σήμερα των Συμπαντικών οραμάτων αποζητά την δικιά του ανοικτή έρευνα και πλατύτερα τα όρια της σκέψης

Στους διάλογους του Μπέρκλεϋ ο Φιλόνους παγιδεύει τον Υλα. Προβλέπει βάσει των ερωτήσεων του τις απαντήσεις και στήνει διαρκώς παγίδες. Οι ΜΙΚΡΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ δεν υιοθετούν αυτή την τακτική. Βιώνουν ως αγωνιά την ρευστότητα του εικαστικού χώρου που επιτρέπει την ευκολία «αυτοί» να δηλώνουν και να κάνουν ότι θέλουν με φιλοδοξίες μεγαλύτερες των δυνατοτήτων τους. Για να οδηγήσουμε τον διάλογο μας έξω από τα στηρίγματα της ατροφικής ευγένειας και μακριά από τις ύπουλες διαβεβαίωσης ότι όλα πάνε καλά, νομίζω ότι η τέχνη δεν είναι το σχήμα που δίνεται από τους επιμελητές εκθέσεων. Αυτή η μορφή προσέγγισης-ανάλυσης , δεν καταρρέει συνήθως στους πλασμούς των επινοήσεων ;

Για να μην έχουμε συνείδηση ψευδή, υπέρτατος σκοπός των κενόδοξων της κριτικής είναι το να καθορίζουν τις αρχές της τέχνης να θέτουν τους κανόνες που επιτρέπουν να κρίνει κανείς τα έργα τέχνης, αναφέρομαι και δεν εξαιρώ τα υπολείμματα των νεοκλασικών κανόνων που κυριαρχούν ακόμα και σήμερα στους Ιστορικούς της τέχνης. Παρατηρούν το έργο σε ποιο βαθμό αντιστοιχεί με κάποιο τυπικό ορισμό, άψυχο και αφηρημένο, μηχανιστικής διάθεσης η με κάποια καλλιτεχνική αναφορά γνωστή και εξαντλημένη. Δεν εξαιρώ την κριτική δια μέσου της εννοιολογικής αντίληψης που επιχειρεί την ερμηνεία των συμβόλων της τέχνης ούτε και την ερμηνεία με διαλεκτικούς συλλογισμούς. Αναζητώ το ενιαίο στην προσωπικότητα. Ο μεγάλος καλλιτέχνης, Εικαστικός ή Ποιητής, είναι Φιλόσοφος και κριτικός τέχνης. Πρώτη του ύλη η εικαστική αντίληψη και η διαλεκτική σκέψη και όλα να υποτάσσονται στον έλεγχο της καλλιτεχνικής κρίσης.

Να διαλέξουμε για να είμαστε ελεύθεροι το «καταφύγιο» μας; Την αφελή συγκατοίκηση με τον πατερναλιστή, τον θεοποιημένο ήρωα, τον lifestyle καλλιτέχνη, τον lifestyle τεχνοκριτικό, τη lifestyle γκαλερί, τον συλλέκτη και ταυτόχρονα χορηγό επικοινωνίας μας; Να διαλέξουμε τους αφέντες μας και να νομίζουμε ότι συμμετέχουμε; Μετασχηματίζοντας τις ιδέες μας θα οδηγήσουμε ουσιαστικά την ύπαρξη μας σε πλήρη υποταγή και η νέα μας ελευθέρια θα είναι η καθυπόταξη μας στο «καταφύγιο». Η επικύρωση μας στον εικαστικό χώρο αξίζει του αντιτίμου;

Το αδύνατο σημείο και ο φόβος του «καταφυγίου» είναι οι πραγματικές δυνάμεις έξω από αυτό. Η ατομική ελευθέρια-η ανυπακοή-η άρνηση. Στόχος και μηχανισμός του «καταφύγιου» είναι ο διανοητικός ακρωτηριασμός .

Το lifestyle υπηρετεί την επικαιρική ελαφράδα και όχι το νέο. Το νέο στην τέχνη και το λόγο φέρει τη γνώση ότι υπάρχει ένα υβρίδιο επιστήμης – φιλοσοφίας - ηθικής και αυτή είναι η πορεία της ανθρωπότητας έως και σήμερα. Ο Διαλεκτικός Υλισμός των Μαρξ και Ένγκελς αφού ξεκαθάρισε με τον Ιδεαλισμό αποδυναμώνεται με την σειρά του στη νέα γλώσσα της Αστροφυσικής, Βιοτεχνολογίας και της Ηλεκτρονικής Δημοκρατίας - Ηλεκτρονικής Γραμματικής. Το σήμερα των Συμπαντικών οραμάτων αποζητά την δικιά του ανοικτή έρευνα και πλατύτερα τα όρια της σκέψης . Εκεί συνομιλεί το νέο στην τέχνη χωρίς κατ ανάγκη να δεσμεύετε σε μια Δογματική νάρκη. Η Αγωνία πάντα θα υπάρχει «τι άραγε ειν’ ουσία, τι άραγε είναι σκιά» (Κόλεριτζ, 1797 “Η μοίρα των εθνών”)...

Χρήστος Ν. Θεοφίλης

Ζωγράφος, λογοτέχνης, δημοσιογράφος

Χρήστος Ν. Θεοφίλης: «....Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο χτίστης»

Δεν φοβάμαι τη βίαιη διάχυση ενέργειας...Έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες μιας άλλης έκφρασης. Οι νέες γενιές εικαστικών καλλιτεχνών είναι άνευ τσιτάτων και στάχτης για να τους κρύβουμε τη σκέψη· έτσι είναι κοινωνικά καθορισμένο να δρα το νέο απέναντι στη βία του συστήματος, των εμποροπανηγύρεων· απέναντι στην τρέχουσα λογική της οικονομίας των αιθουσών τέχνης, να διαμορφώνει σημαντική αντίδραση και μάλιστα πάρα πολύ σημαντική στα όρια της αισθητικής εξέγερσης.

Με την επιθυμία της νιότης θα αλλάξει όλη η δομή της κοινωνίας, οι θεσμοί της, η λογική της. Αρκεί οι νέοι να μην περιμένουν τον μεγάλο καθοδηγητή, γιατί μόνο απογοήτευση, αργά ή γρήγορα, θα τους φέρει ... Ο Δούρειος Ίππος του εμπεριέχει συντήρηση, πρότυπα, ιδανικά που περνούν από γενιά σε γενιά.

Το παρελθόν δε θα δώσει μήνυμα στο μέλλον. Πάντα το νέο έχει επαναστατική διάθεση για συμμετοχή και πράξη, σε ρήξη με την ετερώνυμη λογική του συστήματος και την κατ` ουσίαν λογική του. Αυτό που αποζητά ως υπέρτατο Λόγο, είναι η αισθητική ρήξη με τους υπάρχοντες πολιτιστικούς θεσμούς, σχολές, μουσεία, αίθουσες τέχνης, Μπιενάλε και κάθε άλλου είδους ελιτίστικες ανθρωπομαζώξεις.

Τελειώνοντας, ταξιδεύω στα λόγια του Κωστή Παλαμά :

«....Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο χτίστης»

Χρήστος Ν. Θεοφίλης

Ζωγράφος, λογοτέχνης, δημοσιογράφος